2006

هر کجا که پا نهی ای جان من                                        

   بردمد لاله و بنفشه و یاسمن

پاره گل برکنی بر وی دمی                                           

  بازگردد یا کبوتر یا زغن

در تغاری دست شویی آن تغار                                  

   ز آب دست تو شود زرین لگن

بر سر گوری بخوانی فاتحه                                         

  بوالفتوحی سر برآرد از کفن

دامنت بر چنگل خاری زند                              

 چنگلش چنگی شود با تن تنن

هر بتی را که شکستی ای خلیل                              

  جان پذیرد عقل یابد زان شکن

تا مه تو تافت بر بداختری                          

  سعد اکبر گشت و وارست از محن

هر دمی از صحن سینه برجهد                           

  همچو آدم زاده ای بی مرد و زن

وآنگه از پهلوی او وز پشت او                                   

  پر شوند آدمچگان اندر زمن

خواستم گفتن بر این پنجاه بیت                           

  لب ببستم تا گشایی تو دهن

2003

همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن

                          وقت آن شد که درآییم خرامان به چمن

دامن سیب کشانیم سوی شفتالو                       

   ببریم از گل تر چند سخن سوی سمن

نوبهاران چون مسیحی است فسون می خواند

 تا برآیند شهیدان نباتی ز کفن

آن بتان چون جهت شکر دهان بگشادند

      جان به بوسه نرسد مست شد از بوی دهن

تاب رخسار گل و لاله خبر می دهدم   

           که چراغی است نهان گشته در این زیر لگن

برگ می لرزد و بر شاخ دلم می لرزد                          

         لرزه برگ ز باد و دلم از خوب ختن

دست دستان صبا لخلخه را شورانید                    

                تا بیاموخت به طفلان چمن خلق حسن

باد روح قدس افتاد و درختان مریم                         

              دست بازی نگر آن سان که کند شوهر و زن

ابر چون دید که در زیر تتق خوبانند                             

           برفشانید نثار گهر و در عدن

چون گل سرخ گریبان ز طرب بدرانید                        

             وقت آن شد که به یعقوب رسد پیراهن

چون عقیق یمنی لب دلبر خندید                         

                بوی یزدان به محمد رسد از سوی یمن

چند گفتیم پراکنده دل آرام نیافت                     

                   جز بر آن زلف پراکنده آن شاه زمن

2001

دم ده و عشوه ده ای دلبر سیمین بر من 

که دمم بی دم تو چون اجل آمد بر من

دل چو دریا شودم چون گهرت درتابد  

سر به گردون رسدم چونک بخاری سر من

خنک آن دم که بیاری سوی من باده لعل 

بدرخشد ز شرارش رخ همچون زر من

زان خرابم که ز اوقاف خرابات توام 

در خرابی است عمارت شدن مخبر من

شاهد جان چو شهادت ز درون عرضه کند

زود انگشت برآرد خرد کافر من

پیش از آنک به حریفان دهی ای ساقی جمع 

از همه تشنه ترم من بده آن ساغر من

بنده امر توام خاصه در آن امر که تو

گوییم خیز نظر کن به سوی منظر من

هین برافروز دلم را تو به نار موسی 

تا که افروخته ماند ابدا اخگر من

من خمش کردم و در جوی تو افکندم خویش 

که ز جوی تـــو بـود رونق شعر تر من

در این بــازار نامـــردی به دنبــال چـه می گردی

نمی یابی نشان هرگز تو از عشق و جوانمردی

بـــرو بگذر از این بازار از این مستــی و طنــازی

اگر چون کوه هم باشی در این دنیا تو می بازی

قصه ی عشق من و تو به قشنگی خیاله
من و تو ماهی و آبیم که جداییمون محاله

می شود ای دوست آیا آن نگاهت را خرید؟
یا بــــرای آســمان ها روی مـاهت را خرید؟
من دلم لبریـز از آشوب و زنگار رو غم است
می شود آیینه وش یه لحظه آهت را خرید؟