2006

هر کجا که پا نهی ای جان من                                        

   بردمد لاله و بنفشه و یاسمن

پاره گل برکنی بر وی دمی                                           

  بازگردد یا کبوتر یا زغن

در تغاری دست شویی آن تغار                                  

   ز آب دست تو شود زرین لگن

بر سر گوری بخوانی فاتحه                                         

  بوالفتوحی سر برآرد از کفن

دامنت بر چنگل خاری زند                              

 چنگلش چنگی شود با تن تنن

هر بتی را که شکستی ای خلیل                              

  جان پذیرد عقل یابد زان شکن

تا مه تو تافت بر بداختری                          

  سعد اکبر گشت و وارست از محن

هر دمی از صحن سینه برجهد                           

  همچو آدم زاده ای بی مرد و زن

وآنگه از پهلوی او وز پشت او                                   

  پر شوند آدمچگان اندر زمن

خواستم گفتن بر این پنجاه بیت                           

  لب ببستم تا گشایی تو دهن

2007

شاه ما باری برای کاهلان                                         

          گنج می بخشد به هر دم رایگان

الصلا یاران به سوی تخت شاه                         

                   گنج بی رنج است و سود بی زیان

چشم دل داند چه دید از کحل او                         

                 نور و رحمت تا به هفتم آسمان

خود چه باشد پیش او هفت آسمان          

                          بر مثال هفت پایه نردبان

ای به صورت خردتر از ذره ای                        

                      وی به معنی تو جهان اندر جهان

ای خمیده چون کمان از غم ببین                            

             صد هزاران صف شکسته زین کمان

در نشان جویی تو گشته چارچشم                           

           وآنگه اندر کنج چشمت صد نشان

هر نشانی چون رقیب نیکخواه                            

                می برندت تا به حضرت کشکشان

2008

می بده ای ساقی آخــرزمان                                      

          ای ربـوده عقل های مردمان

خاکیان زین باده بر گردون زدند                                      

       ای می تــو نــردبان آسمان

بشکن از باده در زندان غم                                       

           وارهان جـان را ز زندان غمان

تن به سان ریسمان بگـداختـه                            

                   جان معلق می زند بر ریسمان

ترک ساقی گشت در ده کس نماند           

                          گرگ ماند و گوسفند و ترکمان

چون رسید این جا گمانم مست شد                    

                دل گرفتـه خوش بغل های گمان