2003

همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن

                          وقت آن شد که درآییم خرامان به چمن

دامن سیب کشانیم سوی شفتالو                       

   ببریم از گل تر چند سخن سوی سمن

نوبهاران چون مسیحی است فسون می خواند

 تا برآیند شهیدان نباتی ز کفن

آن بتان چون جهت شکر دهان بگشادند

      جان به بوسه نرسد مست شد از بوی دهن

تاب رخسار گل و لاله خبر می دهدم   

           که چراغی است نهان گشته در این زیر لگن

برگ می لرزد و بر شاخ دلم می لرزد                          

         لرزه برگ ز باد و دلم از خوب ختن

دست دستان صبا لخلخه را شورانید                    

                تا بیاموخت به طفلان چمن خلق حسن

باد روح قدس افتاد و درختان مریم                         

              دست بازی نگر آن سان که کند شوهر و زن

ابر چون دید که در زیر تتق خوبانند                             

           برفشانید نثار گهر و در عدن

چون گل سرخ گریبان ز طرب بدرانید                        

             وقت آن شد که به یعقوب رسد پیراهن

چون عقیق یمنی لب دلبر خندید                         

                بوی یزدان به محمد رسد از سوی یمن

چند گفتیم پراکنده دل آرام نیافت                     

                   جز بر آن زلف پراکنده آن شاه زمن

2004

شیرمردا تو چه ترسی ز سگ لاغرشان                         

  برکش آن تیغ چو پولاد و بزن بر سرشان

چون ملک ساخته خود را به پر و بال دروغ       

همه دیوند که ابلیس بود مهترشان

همه قلبند و سیه چون بزنی بر سر سنگ                      

  هین چرا غره شدستی تو به سیم و زرشان

2005

چه نشستی دور چون بیگانگان                                         

 اندرآ در حلقه دیوانگان

شرم چه بود عاشقی و آن گاه شرم                               

جان چه باشد این هوس و آن گاه جان

می فروشد او به جانی بوسه ای       

رو بخر کان رایگان است رایگان

آنک عشقش خانه ها برهم زده ست                             

 آمد اندر خانه همسایگان

کف برآورده ست این دریا ز عشق                           

 سر فروکرده ست آن مه ز آسمان

ای ببسته خواب ها امشب بیا                              

خواب ما را بین چو وصلت بی نشان

هر شهی را بندگانش حارسند                             

شاه ما مر بندگان را پاسبان

شاه ما از خواب و بیداری برون                                   

در میان جان ما دامن کشان

اندر این شب می نماید صورتی                                

 مشعله در دست یا رب کیست آن

خواب جست و شورش افزودن گرفت                            

 یاد آمد پیل را هندوستان

آتش عشق خدا بالا گرفت                                

تیر تقدیر خدا جست از کمان

دانه ای کان در زمین غیب بود                              

سر زد و همچون درختی شد عیان

برق جست و آتشی زد در درخت                           

آتش و برق شگرف بی امان

سبزتر می شد ز آتش آن درخت                             

می شکفت از برق و آتش گلستان

این درختان سبز از آتش شوند                            

آب دارد این درختان را زبان

تا تویی پیدا نهان گردد درخت                               

او شود پیدا چو تو گردی نهان

شمس تبریز است باغ عشق را                 

هم طراوت هم نما هم باغبان