آنكه  از چشم  تــو  افكند مـرا بی‌ تقصیر/ چشم دارم  به  همین  درد گرفتــار شود

صائب تبریزی

مگو كه  اشک مران در پيم بگـو من مسكين

به غيـر اشک چه دارم كه در پی تــو بـريـزم؟

نا اميد  از  در  رحمت به كجـا بايـد رفت / يـا رب از  هـر چـه خـطا رفت هـزار استغفار

سعدی

♥♥♥   ♥♥♥   ♥♥♥   ♥♥♥   ♥♥♥   ♥♥♥

رفیع مشهدی از شاعران کم شناخته سبک هندی در قرن یازدهم هجری است.جاذبه دیار افسانه ها او را که در زمره دیوانیان و منشیان بود،چون بسیاری دیگر از شاعران و سخنوران،به هند کشاند.

رفیع  واپسین سالهای زندگی را در شاه جهان آباد در انـزوای درویشانه سپری کرد.دیوان او گویا هنوز  چون بسیاری آثار این دوره،تصحیح و چاپ نشده است.

♥♥♥   ♥♥♥   ♥♥♥   ♥♥♥   ♥♥♥   ♥♥♥

ﺧﻮﻥ ﺻﺪﺷﯿﺦ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺴﺖ ﻓﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ

تـرک تسبیـــح خــــــــــــــــــدا خواهم کرد

ﻭﺳﻂ ﮐﻌﺒﻪ ﺩﻭ میخاﻧﻪ ﺑﻨﺎ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ

ﺗﺎ ﻧﮕﻮﯾﻨﺪ ﻣﺴــــﺘﺎﻥ ﺯ ﺧﺪﺍ بی خبـرﻧﺪ

قیمت تــــو  بـه انـدازه خـواست تــوست،اگــر خـــــدا را بخـواهی،قیمت تــو

بی نهایت است و اگر دنیا را بخواهی،قیمت تو همان است که خواسته ای

امام على عليه السلام:

«وَلاتُمَلِّکِ المَرأَةَ أَمرَها ما جاوَزَ نَفسَها فَإِنَّ المَرأَةَ رَيحانَةٌ وَلَيسَت بِقَهرَمانَةٍ...»

كارى كه در تـــوان زن نيست به او مســپار زيــــــرا او چـــــون گُلــــــى است

(ظـريف و آسيب پـذيـر) نه قهرمان و كارفـرما. نهج البلاغه،نامه 31

بار الها!

توفيق بندگی

و دوری از گناه

و نيت پاک

و شناخت حــرام را به مـا عطا فرما،

و با هدايت

و استقامت در راهت گراميمان بدار.

(المصباح للکفعمی،ص281)