مرحوم حاج عبدالعلى مشكسار نقل نمود كه يک روز صبح در مسجد آقا احمد مرحوم عالم ربانى آقاى حاج سيد عبدالباقى- اعلى اللّه مقامه- پس از نماز جماعت به منبر رفت و من حاضر بودم فرمود امـروز میخواهم چيـزى را كه خودم ديده ام براى موعظه شما نقل كنم.

رفيقى داشتم از مؤمنين و مريض شد به عيادتش رفتم چون او را در حال سكرات مرگ ديدم نزدش نشستم و سوره يس والصافات را تلاوت كردم،اهل او از حجره بيرون رفتند و من تنها نزدش بودم پس او را كلمه توحيد و ولايت تلقين میكردم آنچه اصرار كردم نگفت با اينكه مى توانست حرف بزند و با شعور بود پس ناگاه با كمال غيظ متوجه من شده و سه مرتبه گفت:يهودى! يهودى! يهودى!

من بر سر خودم زدم و طاقت توقف ديگر نداشتم،از حجره بيـرون آمدم و اهلش نزدش رفتند درب خانه كه رسيدم صداى شيون و ناله بلند شد معلوم شد مرده است و پس از تحقيق از حالش معلوم شد كه اين بدبخت چند سال بود كه واجب الحج بود و به اين واجب مهم الهى اعتنايى ننموده تا اينكه يهودى از دنيـا رفت.

و نيز جنـاب آقاى ايمانى فرمودند در همان روز اوّل ورود آقاى بيـدآبادى به مرحـوم

والد فرمودند: خـوراک من تنـها بايد از آنچه خـودت تـدارک مى كنى باشد و آنچـه

ديگـرى بيـاورد قبول نكن.

پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله و سلّم:

خدا را با چیزى برتر از عقل نمیتوان عبادت کرد،مؤمن تا ده صفت نداشته باشد خردمند نیست:مردم به خیرش امیدوار،و از شرش در امان باشند،کار نیک دیگران را زیاد شمارد ولو کم باشد،کار نیک خود را کم شمارد ولو زیاد باشد،در همه‏ ى عمر از تحصیل علم خسته نشود،و از انجام حوائج مراجعین بستوه نیاید،گمنامى و خمول را بیش از شهرت و احترام ظاهرى دوست بدارد،فقر در نظرش محبوب‏تر از توانگرى باشد،از دنیا تنها به یک قوت اکتفا کند،دهم که حائز اهمیت بسیارى است اینکه هر کس را ب‏بیند گوید او از من بهتر و پرهیزگارتر است،چون مردم دو دسته ‏اند: یا از او بهترند و یا بدتر،در برابر بهتر تواضع کند تا به او ملحق شود،و نسبت به آن هم که ظاهر خوشى ندارد گوید:ممکن است باطنش از من بهتر باشد،یا از انحراف بازگردد و عاقبتش بخیر شود،اگر کسى این جهات را رعایت کند مجد و عظمت خود را بازیافته و بر مردم دوران خویش فائق آمده است.

نصایح،ص 308

گمنـامى و خمول شعبه‏  ایست از زهـد و از صفـات حسـنه مقرّبین مؤمنین و از

علائم اهل بهشت است و خـدا دوست میدارد صاحب آن را بلکه در روایات است

که حق تعالى در مقام منّت بر بعضى از بندگان خود میفرماید که آیـا انعام نکردم

به تو آیات را و از مردم پوشیده نداشتم آیا نام ترا ازمیان مردم گم نکردم بلى چه

نعمت از این بالاتر که کسى خـداى خود را بشناسد و بقلیلى ازدنیـا قناعت کند

و کسى او را نشـناسد چـون شب در آیـد بعد از عبـادت خـود بـا من و استراحت

 بخوابد و چون روز شود بخاطر جمع به شغل خود رو آورد.

نزهه النواظر فی ترجمه معدن الجواهر،ص173

پاداش تشییع شهیدان

امام رضا علیه السلام می‌فرمایند:

"کسی که یکی از دوسـتان ما را تشییع نماید به نحـوی از

گناه خارج می‌شود که گویا تازه از مادر متولّد شده باشد."

اصلاً که میگوید که تـو گمنامی؟

تـو از نامدارترین های عالم ملکوتی نـزد خـدا