2001

دم ده و عشوه ده ای دلبر سیمین بر من 

که دمم بی دم تو چون اجل آمد بر من

دل چو دریا شودم چون گهرت درتابد  

سر به گردون رسدم چونک بخاری سر من

خنک آن دم که بیاری سوی من باده لعل 

بدرخشد ز شرارش رخ همچون زر من

زان خرابم که ز اوقاف خرابات توام 

در خرابی است عمارت شدن مخبر من

شاهد جان چو شهادت ز درون عرضه کند

زود انگشت برآرد خرد کافر من

پیش از آنک به حریفان دهی ای ساقی جمع 

از همه تشنه ترم من بده آن ساغر من

بنده امر توام خاصه در آن امر که تو

گوییم خیز نظر کن به سوی منظر من

هین برافروز دلم را تو به نار موسی 

تا که افروخته ماند ابدا اخگر من

من خمش کردم و در جوی تو افکندم خویش 

که ز جوی تـــو بـود رونق شعر تر من

2002

تو سبب سازی و دانایی آن سلطان بین

 آنچ ممکن نبود در کف او امکان بین

آهن اندر کف او نرمتر از مومی بین  

پیش نور رخ او اختر را پنهان بین

نم اندیشه بیا قلزم اندیشه نگر 

صورت چرخ بدیدی هله اکنون جان بین

جان بنفروختی ای خر به چنین مشتریی     

رو به بازار غمش جان چو علف ارزان بین

هر کی بفسرد بر او سخت نماید حرکت 

  اندکی گرم شو و جنبش را آسان بین

خشک کردی تو دماغ از طلب بحث و دلیل 

  بفشان خویش ز فکر و لمع برهان بین

هست میزان معینت و بدان می سنجی 

هله میزان بگذار و زر بی میزان بین

نفسی موضع تنگ و نفسی جای فراخ  

می جان نوش و از آن پس همه را میدان بین

سحر کرده ست تو را دیو همی خوان قل اعوذ   

چونک سرسبز شدی جمله گل و ریحان بین

چون تو سرسبز شدی سبز شود جمله جهان     

اتحادی عجبی در عرض و ابدان بین

چون دمی چرخ زنی و سر تو برگردد

چرخ را بنگر و همچون سر خود گردان بین

ز آنک تو جزو جهانی مثل کل باشی

چونک نو شد صفتت آن صفت از ارکان بین

همه ارکان چو لباس آمد و صنعش چو بدن  

چند مغرور لباسی بدن انسان بین

روی ایمان تو در آیینه اعمال ببین

پرده بردار و درآ شعشعه ایمان بین

گر تو عاشق شده ای حسن بجو احسان نی

ور تو عباس زمانی بنشین احسان بین

لابه کردم شه خود را پس از این او گوید 

چونک دریاش بجوشد در بی پایان بین