من میدانـم

دلـم تا همیشـه در وسط تری نقطه ی زندگیت جا مانده...

جایی بین خواستن و نخواستی...

جایی بین بـودن و نبودن...

جایی  بین رفتن و نرفتن...

جایی بین...این نُقطه های خالی...جا ماندہ اَم...

 

ای کاش احساسم گلی می بود ، میریخت عطرش را به دامانت
یا مثل یک پروانه پر میزد ، رقصان به روی طاق ایوانت

**

مادر عزیـــز در برابرت كویــری تشنـه هستم

خدایا

مگذار،برای پناه از خطر دعــــــــا کنم.

بگذار،در مقابل خطر،بی ترس و بیم باشم !

مگذار،چاره های رنـج را جستجو کنم .

بگذار،دلی تمنا کنم که بر رنج فائق بیابد !

مگذار،که در رزمگاه زندگی هم ڀیمان ها را به طلبم .

بگذار،بر نیروی خویش متکی باشم !

مگذار،که در اضطـراب تـرسنـاک،نجـــات را آرزو کنم

بگذار،تمنـای تحمل و حصول آزادی را داشته باشم !

مگذار،بـزدل بوده برکت تـو را فقط در کامروایی بدانم .

حجابِ چهره ی جـان می شود غبارِ ِ تنم
خوشا دمی که از این چهره،پرده برفکنم

چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست
روم به گلشن رضـــوان که مـــرغ ِ این چمنـــم

عیــان نشد که چـرا آمدم کجـا رفتم
دریغ و درد که غافل زکار ِ خویشتنم

چگونه طواف کنم در فضای عالم قدس
که در سـراچه ی ترکیب تختـه بنـدِ تنـم

اگر ز خونِ دلم بــوی شوق می آید
عجب مدار که همدردِ نافه ی ختنم

ترازِ ِ پیرهن ِ زرکشم مبین چـون شمع
که سـوزهاست نهـانی درونِ پیــرهنم

بیــــا و هستی ِ حـافظ ز پیش ِ او بــردار
که با وجودِ تو کس نشنود ز من که منم

هوا گرفته بـود باران می بارید...

کودکی آهسته گفت: خدایا گریه نکن درست میشه !

کودک نگاهی به آسمان کرد،دید آسمان دل پر دردی داره.

به آهستگی گفت:

سرتو بــزار رو سینم

بــــزار اشـکاتـو نبینم

وقتی که چشات بشن خیس

می میرم،دست خودم نیست

اشکای تـو منو کشتن

مــرواریـدای درشتن

وقتی چشمات پر آبه

دنیـــا رو سرم خـرابه

آنگاه آسمان چشمهایش برق زد،و بعد کودک صدای رعد را شنید،

چشمهایش را که بست،باران گرفته بود.

سخن «عشق» تـو بی آن که برآید به زبانم
رنگ رخســـاره خبــر می‌دهد از حـال نهانم

گاه گـــویـم کـه بنالـــم ز پـریشـــانی حــالم
بازگویم که «عیان» ست چه حاجت به بیانم

هیچـم از دنیی و عقبی نبـرد گوشه ی خاطر
که به دیدار تو شغل ست و فراغ از دو جهانم

گر چنان ست که روی من مسکین گدا را
به در غیـــــــر ببینی ز در خـــویش بــــرانم

من در اندیشه ی آنم که روان بر تو فشانم
نه در اندیشه که خــود را ز کمنـدت برهانم

گر تـو شیرین زمانی نظری نیــز به من کن
که به دیوانگی از عشق تو «فرهاد» زمانم

نه مـــــرا طاقت غــربت نه تـو را خاطـر قربت
دل نهادم به «صبوری» که جز این چاره ندانم

من همان روز بگفتم که طریق تو گرفتم
که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم

دُرم از دیـده چکان ست به یاد لـب لعلت
نگهی باز به من کن که بسی دُر بچکانم

سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم
که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم