نسيم كوی جـــانــــــــــان است قرآن/ شميم عطر رحمان است قرآن

بود روشنـــــــگر راه ســـــــــــــــعادت/ چو خورشيد فروزان است قرآن

به گلزارش ، خـــــزان راهــــي نـــدارد/ بهــاران در بـــهاران است قرآن

صفای بوســـتـان آســــــــــمانـی است/ شكوه باغ رضوان است قرآن

رهـــــــــاند آدمــــــی را ،از جهـــــــالت/ فروغ علم و ايمان است قرآن

طــراوت بخــش روح مؤمنيـن است/ به جسم عارفان،جان است قرآن

به صدق و راستـــــی همتـــــــــــا ندارد/ رفيـق نيک پيمان است قرآن

نهان در سيــــــنه او ، سٌر عشـق است/كليد گنـج عـرفان است قرآن

بود معـجـز،رســول هاشـــــمی را/ كه در شأنش ثنـا خوان است قرآن

طبــيب درد های بـی دوا اوســـــت/ به جان خسته در مان است قرآن

تسطــلی بخـش دلــــهای غمين است/ چراغ شام حرمان است قرآن

خلــــــــل كـــــی ره برد بر ساحت او؟/ بنائی سخت بنيان است قرآن