مرا ساقی چه داد امشب؟ که چون پیمانه خندیدم

                     به صد پیری جوانی کردم و مستانه خندیدم

از آن کارم به رسوائی کشید آخر که در عشقت

                        ز نادانی  به پند عاقل و  فرزانه  خندیدم

که میگوید که دوزخ جای میخواران بود واعظ؟

                من از هر کس شنیدم اینچنین افسانه خندیدم

چه شب بود امشب ؟ از گلبانگ نای و نغمه مطرب

              به وجد آمد دلم جندان که : چون پیمانه خندیدم

نیاز خود به ناز این پریرویان چو سنجیدم

                 به عقل نا تمام خویش ، چون دیوانه خندیدم!

تو را ای خواجه ده روزیاست این منزل،مرنج از من

                   گر از دلبستگیهای تو بر این خانه، خندیدم

                   کسی گر چنگ زد بر دامن بیگانه خندیدم