کسی دیگر نمی کوبـد در این خانه ی متروک ویــران را

کسی دیگر نمی پرسد چـرا تنـهای تنـهایم

و من چون شمع می سوزم و دیگر هیچ چیـز از من نمی ماند

و من گریان ونالانم و من تنـهای تنـهایم

درون کلبه خاموش خویش امّا

کسی حال من غمگین نمی پرسد

و من دریای پـر اشکم که طوفانی به دل دارم

درون سینه پـر جـوش خویش امّا

کسی حال منه تنـها نمی پرسد

و من چـون تک درخت زرد پاییـزم

که هر دم با نسیمی می شود بـرگی جدا از او

و دیگـر هیـچ چیــز از من نمی ماند