چفیه‌ی من بـوی شبنـم می‌دهد
عطــر شـب‌های محـــرم می‌دهد
چفیه‌ی من،سفره‌ی دل می‌شود
جمعـه،با مهـدی،مقـابل می‌شود
چفیه یعنی یـــــار می‌آیـد شبی
چفیه یعنی لشکر پاک نبی(ص(
چفیه یعنی شعرهای با وضو
درد داری؟ درد خــود با ما بگو
چفیه یعنی کوفه معنا می‌شود
چفیه یعنی بــاز کـوچه،بــاز درد
ذکر «یا زهرای» شب‌های نبرد
چفیه یعنی «یاد یاران» یاد باد !
شب‌نشینی،زیــر باران یاد باد !
چفیه یعنی مـا شناسایی شدیم
بی‌شهیدان غرق رسوایی شدیم
چفیه یعنی وسعتی مثل غدیر
ناله‌های شرقی حاجی بصیر
چفیه یعنی من کجا؟ همت کجا؟
بچه‌های صاف و با غیرت کجا؟
چفیه یعنی جمعه آقا می‌رسد
باز با ام‌ابیها می‌رسد
چفیه یعنی وقت خوش عهدی بود
آخرین فـــریاد «انا المهدی» بـود
چفیه یعنی ناله‌های بی‌شکیب
شب پر از بوی خوش «امن‌یجیب«
چفیه یعنی نینـــوایی رفتـه است
یک «شهید شیمیایی» رفته است
چفیه می‌گوید: دل من پیـــــــر شد
فصل پـــــرواز «مسافـر» دیر شد
با علی با گریه «یا هـو» می‌زنیم
پیش زهـرا باز زانـو می‌زنیم
آی چفیه! ما عنایت دیده‌ایم
باز تا معــراج،با هــم می‌رویم
فارغ از غم‌های عالم می‌رویم
از دلم تا کربلا یک یا حسین
مثل آواز خــوش پیــر خمین
ای که بستی عهد و پیمان با ولی
تا شـهادت نیسـت راهـی،یا علی !