این کوه نورشاهد حرف خدای توست

مکـه دگر بـــرای بزرگیـت کوچک است

فــریاد کن رسول که دنیــا برای توست

اقــــرأ باســـم ربّـک یا ایـــها الــــــرسول

قـران بخوان امین که همین آشنای توست

لات و هبل بـرای تـــــــــــو تعظیــم کرده اند

وقتی که قلـب سنگی عُــــزی فـدای توست

خورشید و مـاه بین دو دست تـــــو دلخـوشند

یعنی تمـــام تکیـــه عالــــــم عصــــای توست

بعد از هــــــــــــزار ســـــال دگـر می شناسمت

وقتی که جــــای جــــای دلــــــــم ردّ پای توست

فـریـــــــادتان تـــــمام زمیـن را گــــرفتــــــه است

تبیان