فضیل بن عیاض دزد معروفى بـود که مردم از دست او خواب راحت نداشتند،شبى از دیـوار خانه اى بالا میرود،به قصد ورود به منـزل روى دیـوار مى نشیند.خانه از آن مرد عابد و زاهدى بـود،که شب زنده دارى میکرد،نماز شب میخواند،دعـا مى نمود اما در آن لحظه به تلاوت قـرآن مشغول بـود،صداى حزین قرائت قـرآنش به گوش مى رسید،ناگهان این آیه را تلاوت کرد:

ألم یأن للذین آمنوا أن تخشع قلوبهم لذکر الله

آیا وقت آن نرسیده است که مدعیان ایمان،قلبــشان براى یاد خــــدا نـرم و آرام شود؟

تا کى قساوت قلب؟

تا کى تجـرى و عصیان؟

تا کى پشت به خدا کردن؟!

آیا وقت روى گرداندن از گناه و رو کردن به سوى خدا نرسیده است؟
فضیل بن عیاض همین که این آیه را از روى دیوار شنید،گویى به خود او وحى شد و مخاطب شخص او است.از این رو همانجا گفت:

خدایا! چرا،چرا،وقتش رسیده است،و همین الآن موقع آن است.

ازدیوار پایین آمد و بعد ازآن،دزدى،شراب،قمار و هر چه را که احیانا به آن مبتلا بود،کنار گذاشت. از همه هجرت کرد،ازتمام آن آلودگی ها دورى گزید،تا حدى که برایش مقدور بـود اموال مردم را به صاحبانش پس داد،حقوق الهى را ادا کرد و کوتاهى هاى گذشته را جبران نمود.تا جایى که بعدها یکى ازبزرگان گردید،نه فقط مردباتقوایى شد که مربى و معلمى نمونه براى دیگران گردید.

گفتارهاى معنوى،ص۲۲۶ و روضات الجنات،لفظ فضیل