واعظان کین جلوه در محراب و منبر می کنند

                                   چون به خلوت میروند آن کار دیگر می کنند

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس

                                    تـوبه فرمایان چرا خود تـوبه کمتر می کنند

گوئیا باور نمی دارند روز داوری

                                    کین همه قلب و دغل در کار داور می کنند

یارب این نو دولتان را بر خر خودشان نشان

                                     کین همه ناز از غلام ترک و استر می کنند

ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان

                                      می دهند آبی که دلها را توانگر می کنند

حسن بی پایان او چندان که عاشق می کشد

                                 زمره ی دیگر به عشق از غیب سر بر می کنند

بر در می خانه ی عشق ای ملک تسبیح گوی

                                           کانـدر آنجـا طینت آدم مخمـر می کنند

صبحدم از عرش می آمد خروشی عقل گفت

                                    قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند