گمنـامى و خمول شعبه‏  ایست از زهـد و از صفـات حسـنه مقرّبین مؤمنین و از

علائم اهل بهشت است و خـدا دوست میدارد صاحب آن را بلکه در روایات است

که حق تعالى در مقام منّت بر بعضى از بندگان خود میفرماید که آیـا انعام نکردم

به تو آیات را و از مردم پوشیده نداشتم آیا نام ترا ازمیان مردم گم نکردم بلى چه

نعمت از این بالاتر که کسى خـداى خود را بشناسد و بقلیلى ازدنیـا قناعت کند

و کسى او را نشـناسد چـون شب در آیـد بعد از عبـادت خـود بـا من و استراحت

 بخوابد و چون روز شود بخاطر جمع به شغل خود رو آورد.

نزهه النواظر فی ترجمه معدن الجواهر،ص173