شب ها كه دریا،می كوفت سر را

بر سنگ ساحل،چـون سوگواران؛

***

شب ها كه می خواند،آن مرغ دلتنگ،

تنهاتـــــر از ماه،بـــر شاخســــــــاران؛

***

شب ها كه می ریخت،خون شقایق،

از خنجــــــر ماه،بر سبـــــــــزه زاران؛

***

شب ها كه می سوخت،چون اخگر سرخ

در پــــــای آتـــش،دل هـــــــای یــــــاران؛

***

شب ها كه بودیم،در غربت دشت

بـــــوی سحر را،چشـم انتـظاران؛

***

شبـها كه غمنـاک،با آتش دل،

ره می سپـردیـم،در زیـر باران؛

غمگین تر از ما،هرگز نمی دید

چشـــم ســتـاره،در روزگـاران

!

***

ای صبح روشن! چشم و دل من

 روی خــــوشت را آئینــــه داران !

بــــازآ كه پــر كرد،چون خنده تـو

آفـــــاق شـب را،بانـگ سواران!

مرحوم فریدون مشیری