نبض هستــی لــرزه بر رگ‌های كـوهِ نـور زد
باغبـــان انبـيـــــاء گل نغمــه‌ای مســـرور زد
چشـــمِ كوه‌هــای دگـر پيش حـرا تاريک بود
چشم خورشيدی او علت بر اين مشهور زد
بسكه شيــرين بود وصلِ يار در غـــارِ حــــرا
صـد ملک با بال‌هــای سر درش را تــــور زد

هم نبـوت را به دست آورد و هـم ختــم الرسل
فـكــر را از نــــو بـنــــــا كـــرد و دم از معمـور زد
با چنيــن والا مقــامی چشــــم‌ها را خيـره كرد
تيـــــــــرها بــر ديــدگـانِ دشـمـنــــانِ كـــــور زد
ديگـــر از حـرف يتيمـی و شبـانی نيست حرف
سيــلـــــی سنـگيــن بعثـت بـــر رخِ مغـــرور زد
دست شيطان را ببست و شاهكاری را گشود
گفـت اســــلام و همـه ابليـسيـــان را دور كـرد

احمدزاده