برایم سفره ای الوان گشودند // به آن هر لحظه چیزی را فزودند

برنج و مرغ و سوپ وآش رشته // سُس و استیک با نان برشته

خلاصه لقمه ای از هرچه دیدم // کمی از این کمی از آن چشیدم

پس از آن ماست را کـردم سرازیر // درون معــده ام با اندکی سیر

وختم حمله ام با یک دو آروغ // بشد اعلام بعـد از خـوردن دوغ

سپس یک چای دبش قند پهلو // به من دادند با یک دانه لیمو

خـلاصه روزه را آغــاز کـردم // برای اهل خــــانه ناز کـردم

برای اینکه یابـم صبــر و طاقت // نمودم صبح تا شب استـراحت

دوپرس ِ کلّه پاچه با دو کوکا // کمی یخدر بهشت یک خورده حلوا

به افــطاری برایــم شد فراهم // زدم تــو رگ کمی از زولبیــا هـم

وسی روزی به این منوال طی شد // نفهمیدم که کی آمد و کی شد

به زحمت صبح خود را شام کردم // به خود سازی ولی اقدام کردم

به شعبان من به وزن شصت بودم // به ماه روزه ده کیلو فزودم

اگرچه رد شدم در این عبادت // به خود سازی ولیکن کردم عادت

خدایا ای خدای مهر و ناهید // بده توش و توانی را به« جاوید»

که گیرد سالیان سال روزه // اگــر چه او شود از دم رفـوزه