بِزَعْمِهِمْ وَ هَذَا لِشُرَكَائِنَا ۖ فَمَا كَانَ لِشُرَكَائِهِـمْ فَلَا يَصِلُ إِلَى

اللَّهِ ۖ وَمَا كَانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلَى شُرَكَائِهِمْ ۗ سَاءَ مَا يَحْكُمُونَ

آنچه مال شرکای آنها بود،به خـدا نمی‌رسید؛ولی آنچه مال خـدا بود،به شرکایشان می‌رسید!

(آری،اگر سهم بتها با کمبودی مواجه می‌شد،مال خدا را به بتها میدادند؛امّا عکس آن را مجاز

نمی‌دانستند!) چه بد حکم می‌کنند(که علاوه بر شرک،حتّی خدا را کمتر از بتها می‌دانند)!