در غربت اگر کسی بماند ماهی
گر کوه بود از او نماند کاهی
بیچاره غریب اگر چه سلطان باشد
چون یاد وطن کند برآرد آهی
،،،،،،،،،،،،،،،،
من بنده ی آن کسم که شوقی دارد
بر گردن خود زعشق طوقی دارد
تو لذت عشق و عاشقی کی دانی؟
این باده کسی خورد که ذوقی دارد
،،،،،،،،،،،،،،،،
عیب است عظیم بر کشیدن خود را
وز جمله ی خلق بر گزیدن خود را
از مردمک دیده بباید آموخت
دیدن همه کس را و ندیدن خود را
،،،،،،،،،،،،،،،،
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
