رو سر بنه به بالین،تنهـــا مــرا رهـــا کــن
 تــرک من خــرابِ ،شــب گــردِ مبتـلا کــن

ماییم و مـوج سودا ،شـب تـا بـه روز تنهـا
خواهــی بیــا ببخشا،خـواهی برو جفا کن

از من گـریــز تــا تـو،هــم در بــلا نیفتـــی
 بگــزیـــن ره ســلامت،تــرکِ رهِ بـــلا کـن

ماییــم و آب دیـــده،در کنـج غـم خــزیــده
بــر آب دیــده ی ما،صــد جای آسیـا کــن

خیـره کشی است ما را،دارد دلی چو خارا
بکشــد کسش نگــویـــد،تدبیر خــونبها کن

بر شـاه خـــوبــرویان،واجــب وفـــا نبـاشـد
ای زردروی عاشــق،تــو صبــر کــن وفـا کن

دردی اســـت غیـــر مردن،آن را دوا نباشــد
پس من چگونه گـویــم،کاین درد را دوا کــن

در خواب دوش پیـری،در کوی عشـق دیـدم
با دست اشارتم کـرد،که عزم سوی مـا کن

گر اژدهاست بر ره،عشقیست چـون زمرد
 از برق این زمــرد،هــی دفــع اژدهــا کــن

بس کن که بیخودم من،ور تــو هنــرفـزایی
تــاریــخ بـوعلــی گــو،تدبیـر بــوالعــلا کــن

   «مولوی»