امام حسین (علیه‌ السلام:(

النَّاسُ عَبِیدُ الدُّنْیَا، والدِّینُ لَعقٌ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ یَحُوطُونَهُ ما دَرَّتْ مَعَایِشُهُمْ، فَإذا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّیّانُونَ.

مردم بندگان دنیا هستند و دین لقلقه ی زبان‌شان است،تا زمانی که آسایش‌شان برقرار باشد گرد آن می‌چرخند و آن‌گاه که با آزمایش غربال شوند، دینداران اندک خواهند بود.

People are the world"s slaves and religion in only on their tongue ، if their

prosperity is prepared for them ، they will gather around the religion، but

when their faith are examined ، the true believers will be little.

بحار الأوار، ج 44، ص 383