کسی نمانده دگر تا به تیـغ ناز کشی
مگر که زنـده کنی مـرده و باز کشی
*** *** *** *** *** *** *** ***
*** *** ***
*** ***
***
علاج درد مشتاقان طبیب عـام نشناسد
مگر لیلی کند درمان غم مجنون شیدا را
*** *** *** *** *** ***
خاکستر وجود مرا گر دهی به باد
از اشــتیـاق رو بـه ره کــربـلا کند
*** *** *** *** *** ***
دیشب عرق شرم تـو آتش به دلم زد
پــــــروانه ندیـدیــم که از آب بسـوزد
*** *** *** *** *** ***
باکـم ز ننگ نیست که مستـم گرفته اند
داغم از این که شیشه ز دستم گرفته اند
*** *** *** *** *** ***
بـــــرادرانـه بیـــــــا قسمتی کنیـم رقیـب
جهان و هرچه در او هست از تـو یار از من
*** *** *** *** *** ***
گیرد به قرض هرچه ز هر کس نمی دهد
دشــنام اگـــر دهند به او پس نمی دهد
*** *** *** *** *** ***
قـدر یــــاران قـدیمـی را بـدان ای نازنیـن
فرش های کهنه را مردم گرانتر می خرند
*** *** *** *** *** ***
روزه دارم منـو افـطارم از آن لعل،لب است
آری افطار رطب در رمضان،مستحب است
*** *** *** *** *** ***
به خــانـه اش روم و این کنـم بــهانه خویش
که مست بودم و کردم خیال خانه ی خویش
*** *** *** *** *** ***
خمیــازه کشیدیم به جـای قـدح می
ویـران شود آن شهر که میخانه ندارد
*** *** *** *** *** ***
یک سبزه بی نمک نبود در تمام هند
گـــویا کـه هند را بـا نمـک آب داده اند
*** *** *** *** *** ***
سـحر آمـدم به کـویت به شکار رفته بودی
تو که سگ نبرده بودی به چکار رفته بودی
*** *** *** *** *** ***
خط فرنگی،خـال هندی،لب بدخشانی بود
ترک مـا چیـزی که کـم دارد مسلمانی بود
*** *** *** *** *** ***
در چشـم دیگــران منشین کنار من
مـا را در این مقایسه بی آبــرو نکن
*** *** *** *** *** ***
بس که بد می گذرد زندگی اهل جهان
مردم از عمر چـو سالی گذرد عید کنند
*** *** *** *** *** ***
همه آباد نشــینـان ز خـرابی ترسند
من خرابت شدم و دم به دم آباد ترم
*** *** *** *** *** ***
عاشقم گر نیستی لطفی بکن نفرت بورز
بی تفـاوت بودنت هـر لحظه آبم می کند
*** *** *** *** *** ***
دوسـتان از بس که در آزردنــم کـوشیده اند
در حضور سایه بی شمشیر نتوانم نشست
*** *** *** *** *** ***
تبـــر به دوش دنبـال خویش می گردم
که بشکنم مگـر این لات بی سرو پا را
*** *** *** *** *** ***
تـو عهد کردی که کشانی به خـون مـرا
من جهد کرده ام که به عهدت وفـا کنی
*** *** *** *** *** ***
سـاقیا بر سر جـان بـار گـران است تنم
باده ده باز رهـان یک نفس از خویشتنم
*** *** *** *** *** ***
روز وداع من کســی تنــــگ دلـــی نـکـــرد
بس که به دوستی تو با همه شهر دشمنم
*** *** *** *** *** ***
من آن گلبــرگ مغـرورم که میمیرم ز بی آبی
ولی با خفت و خـواری پی شبنـم نمی گردم
*** *** *** *** *** ***
از راه گـوش باده خـوری کس ندیده است
نام تـو را که می شنـوم مست می شوم
*** *** *** *** *** ***
در دم مـردن مـرا بر زندگـی افسوس نیست
حیف دامانت که از دستم رهـا خواهد شدن
*** *** *** *** *** ***
هر کجا کوچ دهـد دست طبیعت مـا را
این دل ماست که پیوسته ز تو یاد کند
*** *** *** *** *** ***
اگر احساس به خـاموشی مطلق بـرود
باز هم عاطفه ای هست میـان من و تو
*** *** *** *** *** ***
من از رویـیــــدن خـاشـاک بـر دیــــــوار دانستم
که نا کس کس نمی گردد از این بالا نشینی ها
*** *** *** *** *** ***
ما را ز شب وصل چه حاصل که تو از ناز
تا باز کنی بنـد قبــــا صبــح دمیدست
*** *** *** *** *** ***
طوفان نوح زنده شد از اشک چشم من
با آنکـه در غمت به مــدارا گــــریـستـم
*** *** *** *** *** ***
گر نمک باعث شوریست خدایا چه عجب
یار من اینهمه دارد نمـک و شیرین است
*** *** *** *** *** ***
در کـاخ مجلل خبــــری جـــز انـدوه مجـو
که سعادت همه در کلبه درویشان است
*** *** *** *** *** ***
سوختیم و جوهر ما بر کسی ظاهر نشد
چون چراغان شب مهتاب بی جا سوختیم
*** *** *** *** *** ***
نیست در کس کَـرم و وقت طرب می گذرد
چاره آن است که سجاده به می بفروشیم
*** *** *** *** *** ***
آنقدر نام تـو را بر لب خـود زمـزمه کردم
لب من سوخت ولی نام تـو را تـوبه نکرد
*** *** *** *** *** ***
اگر خواهی که گل بینی رخ خود را تماشا کن
و گر میل خـــزان داری نگاهی جــانب مــا کن
*** *** *** *** *** ***
دفتـــری گـر بنـویسند ز خـوبان جهان
تو به سر دفتـر خوبان جهان فهرستی
*** *** *** *** *** ***
خاک سیه مباش که کس برنگیردت
آیینه شو که خدمت آن ماهـرو کنی
*** *** *** *** *** ***
روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید
حالیا چشم جهانی نگـران من و توست
*** *** *** *** *** ***
چشمت که به خونریزی عشاق سری داشت
می کشت یکـی را و نظــر بـر دگــری داشت
*** *** *** *** *** ***
اگر مردن سزای عاشقان است
بـرای مردنـم هر شب دعـا کن
*** *** *** *** *** ***
بوی گیسوی تـو را نیمه شب آورد نسیم
زنـده شد در دل من یــاد رفیـقــان قدیم
*** *** *** *** *** ***
غلط است هر آنکه گوید دل به دل راه دارد
دل من ز غصه خـون شد دل تـو خبـر ندارد
*** *** *** *** *** ***
بر لبم کس خنده ای هرگز مدید الا مگر
در میان گریه بـر احـوال خـود خندیده ام
*** *** *** *** *** ***
گـر به بالینـم نیــامـد بر مـــزار آمد مرا
جانسپاری در رهش آخر به کار آمد مرا
*** *** *** *** *** ***
بگذشت یــار از من و از پی نرفتمش
آری نمیتـوان ز پی عمــر ِ رفته،رفت
*** *** *** *** *** ***
شاعر نیم و شـعر ندانـم که چه باشد
من مرثیـه سـاز دل دیـوانه ی خویشم
*** *** *** *** *** ***
دوستت دارم و دانم که تـویی دشمن جانم
از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم
*** *** *** *** *** ***
یاد باد آنکه مــــرا یـــار عزیـــزت خواندی
یاد ایـن یــار عــزیــــز کهن از یــاد مبــــر
*** *** *** *** *** ***
یکسال را به خاطـر یک ماه زنده ایم
دنیـــای مـا بدون محــرم نمی شود
:: بازدید از این مطلب : 946
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
