آتشی که نمى سوزاند" ابـراهیـــم " را

و چاقویی که سر نمیبرد "اسماعیل" را

و دریایى که غرق نمی کند"موسى" را

کــــــــودکـــی کـه مــــــــــادرش او را

به دست مـوج هاى "نیــل" می سـپارد

تـا برسـد به خـانـه ی تشنـه به خـونش

و دیگری را برادرانش به چـاه مى اندازند

سر از خـانـه ی عـزیـز مصــر درمی آورد

آیـا هنـوز هـم نیـامـوختـی؟!

کـه اگــــــر هـمـه ی عـالـم

قـصد ضـرر رساندن بـه تـو را داشته باشند

و خــــــدا نخــــــــــواهـد "نمـی تــوانـنـد"

پس

به " تدبیـــرش" اعتـماد کن

به "حکـمـتـش" دل بسـپـار

به او " تـوکـل " کن

و به سمت او " قــدمــــی بــــــــــــــــردار "

تـا

آمدنش به ســوى خـود را به تماشا بنشینی

سید مصطفی صادقی