ای شهيدان!
ما بعد از شما هيچ نكرديم!!!
لباس های خاكی تان را در ميدان هاي مين و لابه لای سيم خاردارها رها كرديم،عهدمان را شكستيم و دعای عهد را فراموش كرديم،زمان ندبه و سمات را گم كرديم.
شربت های صلواتی را با نسيان بر زمين ريختيـم و به عطش خنديديـم.
بر تصاوير نورانی تان روی ديوارهای شهر رنگ غفلت پاشيديم و پوستر تبليغاتی نصب كرديم.
تاول شيميايی را از ياد برديم و غيرت ها را به بهايی اندک فروختيم...
عشق را به بازی گرفتيم و از خونهايتان به راحتی گذشتيم...
اما باز هم اميدی هست!!!
آری! تا ولايت هست هنوز اميد داريم.