به گزارش سرویس فضای مجازی سیاست ما؛

در زمانی که عراق با تهدید بمب گذاری و موشک باران مـردم را از رفتن به نماز جمعه  می هراساند نماز جمعه 24 اسفند ماه 63 با صلابت هرچه تمام تر به امامت آیت الله خامنه ای رئیس جمهور و امام جمعه وقت برگزار گردید.با اینکه مردم میدانستند امکان دارد در این نماز جمعه شهید شوند با این حال هر چه باشکوه تر در این مراسم پرفیض شرکت نموده و در صفوف به هم پیوسته قرار گرفته و گوش جان سپردند به آیات کلام الله مجید و خطبه های نماز جمعه به امامت آیت الله خامنه ای.

در این روز منافقین با برنامه قبلی نماز جمعه را با بمب قوی مورد هدف قرار دادند و 14 نفر از هموطنان را شهید و 88 نفر دیگر را زخمی کردند.به گفته حاضران عینی آیت الله خامنه ای بعد از انفجار این بمب نه تنها خطبه ها را قطع و دانشگاه را ترک نمایند بلکه با صلابت هر چه بیشتر و بدون حتی یک ذره لرزش صدایی مشغول به ایراد ادامه خطبه ها شدند.مردم نیز بعد از این انفجار نماز را در همان صف های به هم فشرده ادامه دادند و نماز را به پایان رساندند. 

خاطره جناب آقای "محمود مرتضایی‌فر"- مجری نمازجمعه‌ی تهران-در باره این روز و اقتدار مقام معظم رهبری شنیدنیست:

"آخرین جمعه‌ی سال 63 بود.روز پنج‌شنبه صدام اعلام کرده بود که فردا نمازجمعه‌ی تهران را منفجر می‌کنیم و این بین مردم پیچیده بود.برخلاف معمول که جمعه‌ی آخر سال به علت گرفتاری‌های روزهای پایانی سال،کمی خلوت‌تر است،جمعیت موج می‌زد.مردم عاشق و انقلابی تهرانی بدون توجه به تهدیدات صدام، کودکان خردسال خود را نیز به همراه آورده بودند.

این نمازجمعه نیز به مانند دیگر نمازهای جمعه با حضور پرشور و انقلابی مردم در ساعت مقرر با قرائت قرآن آغاز شد و مردم در صفوفی منظم نشسته بودند،با این تفاوت که به این مسأله علم داشتند که ممکن است شهید شوند.رهبر انقلاب اسلامی که خطیب نمازجمعه‌ی تاریخی سال 63 بودند،در حال ایراد خطبه‌ها بودند که انفجار صورت گرفت.من یک لحظه به اشتباه فکر کردم که منافقین ایشان را هدف قرار داده‌اند که خوشبختانه این‌طور نبود.موج و حرارت انفجار به جایگاه هم رسید،ولی خوشبختانه به ایشان آسیبی نرسید.با وجود این‌که صدای انفجار بسیار بلند بود و بر تمام فضای دانشگاه اثر گذاشته بود اما ایشان مکان سخن‌رانی را ترک نکردند. ایشان در عین حال اصرار داشتند که به صحبت خود ادامه دهند.من هم می‌ترسیدم مبادا حادثه ادامه داشته باشد و ایشان هدف سوء‌قصد قرار گیرند.

نمازگزاران با صلابت هرچه بیشتر و بدون هیچ وحشتی با مشت‌های گره کرده شعار "الله اکبر" را سر می‌دادند.از ایشان خواهش کردم اندکی به کنار جایگاه بیایند تا من مردم را به آرامش دعوت کنم؛البته هدف دیگری هم داشتم.ازقبل می‌دانستم که امام خمینی(ره) تمامی نمازهای جمعه تهران را به‌طور مستقیم از طریق رادیو گوش میکردندو اگر مشکلی هم بود تذکر میدادند.آن روز هم که این اتفاق افتاد،احساس کردم الآن امام(ره) گمان می‌کنند که حتماً برای حضرت آیت‌الله خامنه‌ای اتفاقی افتاده است.سریعاً در جایگاه قرار گرفتم و سه‌بار این جمله را بیان کردم که: "لطفاً توجه کنید! رئیس محترم جمهوری اسلامی ایران،هم‌اکنون به خطبه‌های عالمانه‌ی خود ادامه میدهند."این سخن علاوه‌بر این‌که آرامش را به نمازگزاران برگرداند،در واقع به امام(ره) هم این پیام را رساندم که آقا سالم هستند. نکته‌ی خیلی جالب در این خصوص این بود که چنین حادثه‌ای،حتی در صدای آقا هم تأثیری برجای نگذاشت و ایشان با صلابت همیشگی و با همان عظمت،ادامه‌ی خطبه‌ها را ایراد کردند؛به نحوی که ظاهراً هیچ اتفاقی نیفتاده است.مردم هم از جای خود تکان نخوردند و نمازجمعه برگزار شد.در این حادثه 14نفر به شهادت رسیدند. بعدها خانواده‌شان گفتند برخی از آن‌ها صبح به بهشت زهرا رفته بودند و از مجروحین در بیمارستان عیادت کرده بودند و با غسل شهادت به نماز آمده بودند.

حادثه‌ی بمب‌گذاری در نمازجمعه‌ی اسفندماه سال 63 یکی از فتنه‌های آمریکا بود که مردم ما را به وحشت بیندازد تا دست از حمایت خود از امام خمینی(ره) و انقلاب اسلامی ایران بردارند. اما می‌بینید که امروز با وجود گذشت سال‌ها از این حادثه‌ی تلخ، هنوز استکبار جهانی به‌ وسیله‌ی دست‌نشانده‌های خود که منافقین هستند نتوانسته به هدف خود دست یابد."