بی حرمتی به ساحت خـوبان قشنگ نيست 
باور كنيــد پاســـخ آيـيـنــــــه سنــــگ نيست 

سـوگند میخـــــورم به مــــــــرام پـــــــرندگان 
در عرف ما ســـــزای پــريــدن تفنـــگ نيست 

بـا بـــرگ گل نـوشتـه بـه ديــــــــــوار بــاغ مـا 
وقتی بيـــا كه حوصله ی غنچـه تنـگ نيست 

در كارگـاه رنگــــــــــــــــرزانِ ديــــــــــــــار مـا 
رنگـــی بــــرای پـوشش آثــار نـنــــگ نيست 

از بـــــــــــردگی مقــــــــــام بلالی گـرفتـه‌اند 
در مكتبی كه عــزّت انسـان به رنـــگ نيست 

دارد بهـــــــار میگــــــــــذرد با شتــــــاب عمر 
فكـــری كنيـد فـرصت پلكـی درنـــــگ نيست 

وقتــــی كه عـــاشــقانه بنوشــی پيـــــاله را 
فــــرقی ميـان طعم شـراب و شـرنگ نيست 

تنــــها يكـی بـه قلّـــه تـاريـــــــــــخ می رسد 
  هـر مـــــرد پا شكسته كه تيمور لنـگ نيست   

«محمد سلمانی»

ای دوست قبولـم کن و جانـم بستان

                          مستم کن  وز هر دو جهانـم بستان

زنده کدامست بر هوشیار

         آن که بمیرد به سر کوی یار

                      عاشق دیـوانه سرمست را

                                    پند خردمند نیـاید به کار

                                             سر که به کشتن بنهی پیش دوست

                                                                     به که بگشتن بنهی در دیـار

 ای که دلم بـردی و جـان سوختی

                 در سر سـودای تـو شد روزگار

                           شربت زهر ار تـو دهی نیست تلـخ

                                             کـوه احد گر تـو نهی نیست بار

                                                               بندی مهر تـو نیــابد خلاص

                                                                               غـرقه عشـق تـو نبیند کنـار

 درد نهانی دل تنگم بسوخت

                لاجرمم عشق ببـود آشکار

                               در دلـم آرام تصـور مکن

                                              وز مــژه‌ام خـواب تـوقـع مـدار

                                                             گر گله از ماست شکایت بگوی

                                                                              ور گنه از تـوست غـرامت بیــار

بـر سر پا عـذر نباشد قبول

               تا ننشینی ننشیند غبـار

                         دل چه محل دارد و دینــار چیست

                                            مدعیـم گر نکنـم جـان نثــار

                                                      سعدی اگر زخم خوری غم مخور

                                                                             فخــر بـود داغ خداوندگار

                                                   آفتابست آن پــری رخ یا ملایک یا بشـر

                                                                                          قامتست آن یا قیـامت یا الف یا نیشکر

مـا کار و دکان و پیشــه را سوخته ایم

 شعــر و غـــزل و دوبیتـــی آموخته ایم

در عشق که او جان و دل و دیده ماست

جان و دل و دیـده هر سه را سوخته ایم

مولانا

آنکس که ترا دید و نخندید چو گل

  از جـان و خرد تهیست مانند دهل  

گبـــــر ابــدی باشد کو شاد نشد

  از دعــوت ذوالجلال و دیــدار رسل  

مولوی

نگفتــم بجـــز با خــدایی که هست   

                           از این درد بی انتـهایی که هست.

۱.اختصاص غریزه تبرّج به زنان

یکی از ویژگی‏های مهم زنان،خصیصه تبرّج و خودنمایی است که به صورت غریزی

و طبیعی در آنان وجود دارد.قرآن در دو آیه از آیات حجاب،از تبرّج و خودنمایی زنان

صحبت کرده و آن را محدود به محیط خانواده کرده است.

در یک جا می‏فرماید:

وَلاَ تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِیَّةِ الْأُولَی(احزاب: ۳۳) 

ای زنان (در برابر نامحرم) ظاهر نشوید و خودنمایی نکنید؛

مانند خودنمایی دوران جاهلیت نخستین؛

در آیه دیگر می‏فرماید:غَیْرَ مُتَبَرِجاتٍ بِزینَهٍ (نور:۶۰) 

زنان،(در برابر نامحرمان) با زینت‏ها و آرایش‏ها یشان‏ خودنمایی‏ نکنند.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ 

یه معمای ساده 

6 تا دختــر که با هم دوس بودن دسته جمعی میـرن اسـتخر

ولی وقتی برمیگردن همشون همدیگــرو گم می کنن  چرا ؟

°
°

بله  آرایش هاشون پاک شده،همدیگـــــرو نشناختن

 ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ 

اینقد که سرمون تو موبایل و لپ تاپه اگـه تو قـــرآن بـود الآن دو دونگ

بهشت مال ما بــود !!!

 ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣ ♣