در شهر زشت ما،

این‌ جا که فکر کوته و دیواره ی بلند،


افکنده سایه بر سر و بر سرنوشت ما،


من سال‌های سال،


در حسرت شنیدن یک نغمه‌ی نشاط،


در آرزوی دیدن یک شاخسار سبز،

یک چشمه،یک درخت،

یک باغ پرشکوفه،یک آسمان صاف،


در دود و خاک و آجر و آهن دویده‌‌‌ام

فریدون مشیری

    یكم شهریور امسال پانزدهمین سالمرگ دكتر پرویز ناتل خانلری بود،بزرگمردی كه فقدانش در حكم هدم یكی از اركان ملیت ایرانی در سده اخیر باید محسوب شود و در این سخن مبالغه ای نیست.گرامیداشت خانلری گرامیداشت یک عمر كوشش بی همال و بی ملال در راه ترقی فرهنگ ایران است.گرامیداشت اعتدال،روشن بینی،سنجیده كاری و شرافت فرهنگی است. گرامیداشت تبار تابناكی است كه بی مزد بود و منت هر خدمتی كه كردند...یادش چون سپیده دمی كه برپیشانی آسمان می گذرد،بر باغ نسل ما شادابی و روشنی و امید می بارد...

• اعتدال! فرهنگ تلفیقی!
یكی از دل انگیزترین نوشته های خانلری«نامه»ای است كه به پسرش آرمان[كه مرگش بزرگترین  داغ و اندوه زندگی خانلری و همسرش بوده(هفتاد ج۴/۴۰۴)] نوشته است.این نامه به گمان من «مانیفست» اندیشه های ترقی خواهانه خانلری میتواند محسوب شود و دقت در آن نیت واقعی فعالیتهای فرهنگی واجتماعی وی را مشخص می سازد.[هفتاد ج ۲/۳۹۳-۳۸۹].

لحن نامه به مقتضای حال «احساسی» است اما محتوای آن خردمندانه و ژرف است.خانلری در این نامه،دوران خود را عصر ننگ و فساد میخواند و سرگذشت خود را خون دل خوردن و دندان به جگر افشردن میداند و آینده را در هاله ای از ابهام و بدبینی ترسیم می كند.با این همه اعتراف می كند كه با وجود تلخكامی ها نمی تواند دل از این آب و خاک بردارد و رسالت و ماموریتش را در انتقال میراث گذشتگان به آیندگان خلاصه میكند.خانلری از شوكت بر بادرفته ایران میگوید و با واقع بینی بنیه مادی كشور را برای تجدید اقتدار گذشته ناكافی می بیند و به این نتیجه می رسد كه به ناچار برای «بقا» باید به فكر جایگزینی برای قدرت مادی بود و این بدیل چیزی جز فرهنگ و هنر و دانش نمی تواند باشد.بنابراین در نگاه خانلری[و با توجه به موقعیت حساس ایران]عرصه فرهنگ قلمرو «بودن و نبودن»است؛«بقای» ملیت ایرانی و امید به هرگونه ترقی ایران مستلزم تعالی و تقویت فرهنگ است.اكنون پرسش این است فرهنگی كه بار امانتی بدین سنگینی بر دوش آن نهاده شده چه ویژگی هایی باید داشته باشد،طریق وصول به این فرهنگ كدام است و چه آفت هایی آن را تهدید می كند؟

    دکتر پرویز ناتل خانلری در سال۱۲۹۲در تهران به دنیا آمد.پدر وی اهل ناتل مازندران و از کارمندان وزارت خارجه بود.دکتر خانلری تحصیلات خود را در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران تا درجه دکتری به اتمام رسانید و سپس به تدریس در دانشگاه پرداخت.خانلری از هواداران جدی نوآوری درشعر بود،اما تجدد در شعر را در حد میانه قبول داشت و ازاین نظر میتوان او را پیشگام گروهی خاص از شاعران معاصر دانست.او بیشتر سال های عمر خود را صرف تحقیقات ادبی،تصحیح متن های شعر و نثر نمود؛علاوه بر آن ترجمه آثار خارجی و بالاخره انتشار مجله ادبی «سخن» که به مدت ۳۵ سال آن را به طور مداوم منتشر می نمود از دیگر کارهای مهم اوست.این مجله در رشد فرهنگ و ادبیات معاصر فارسی تأثیر آشکاری داشته است.مجموعه اشعاری از وی با نام«ماه در مرداب»منتشر شده است.دکتر خانلری در سال ۱۳۲۰ با خانم «زهرا کیا» همدرس خود ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک دختر و یک پسر بودند.متأسفانه پسرش «آرمان» در جوانی درگذشت و استاد و همسرش را برای همیشه داغدار ساخت.
  

     دکتر خانلری در سال ۱۳۲۷ به پاریس رفت و به مطالعه وتحقیق پرداخت و همواره کرسی دانشگاهی خود را که تاریخ زبان فارسی بود حفظ می کرد.دکتر پرویـز ناتل خانلری که در ادب گذشته ایران و نیز ادبیات فرانسوی چیرگی داشت،کار شاعری خود را با قصیده و غزل آغاز نمود.وی نخستین نقاد و مفسر شعر تغزلی و غنایی معاصر است.وی سال ها پیش از آن که مجله «سخن» را دایر کند شعر می سرود و با نیما آشنایی داشت،اما پس از مدتی کار نقد شعر را در پیش گرفت و نظریه های تازه ای درباره ی شعر بیان نمود.خانلری در سال ۱۳۱۶ شعر «ماه در مرداب» و در سال ۱۳۲۱ شعر«یغمای شب و ظهر»را سرود.این اشعار و نظایر آنها در قالب چهار پاره و در حوزه ی وصف طبیعت بودند.در همان سال شعر «عقاب» را که افسانه ای تمثیلی است در قالب مثنوی،با بافت و برداشتی جالب و جدید،ارائه نمود.

     در واقع میتوان گفت اشعار خانلری در آن سالها پلی بود میان شعر کهن و شعر نو که برای پذیرفتن اشعار تازه تر و تندروتر بنا شده بود.مجله «سخن» نیز دراین میان پایگاه شاعران نوپرداز بود و تأثیری که این مجله در این باب داشته،انکار ناپذیر است.خانلری شعری را که محتوای تازه نداشت،شعر نمی دانست.او بر این عقیده بود که:«شعر خوب شعری است که حاوی معانی تازه و زیبا باشد و این معنی در مناسب ترین و زیباترین قالب ریخته شود.اگر کسی شعری بی وزن بگوید و معنی مقصود را آن چنان که باید زیبا و دلکش و تمام جلوه دهد،به گمان من بر کار او ایرادی نمی توان گرفت.»در مجموع خانلری به نوعی تازگی و نوجویی و دگرگونی ادبی معتقد بود اما در ضمن،اوزان و بحور فارسی را آنقدر متعدد و فراوان می دانست که لزومی نمی دید شاعر برای گفتن هر نوع شعر،اوزان را بشکند و یا شعر آزاد بگوید.دکتر خانلری در اول شهریور ۱۳۶۹ در حالی که از بیماری رنج می برد در سن ۷۷ سالگی فوت کرد.در خارج از کشور از او تجلیل زیادی به عمل آمد.رسانه ها نیز خدمات ارزنده دکتر خانلری به زبان فارسی را ستودند.

آه ای طبیب دل من درمان بیماری ام کن

در پای تو رفتم از دست فکر پرستاریم کن

در دام عشقت اسیرم خون می خورم تا بمیرم

 گـــر فرصتی مانده باقی ای مهـــربان یاریـم کن

روز پزشک مبارک

******

روزگاریست که من طالـب دیـدار توام

فکر من باش در این شهر گرفتـار توام

گفتـه بودی که طبیب دل  هر بیماری

پس طبیب دل من باش که بیمار توام

روز پزشک مبارک

******

شهر دزفول با داشتن جاذبه های فراوان گردشگری و تاریخی یکی از زیباترین شهرهای ایران لقب گرفته است.گزارشی تصویری از جاذبه های دیدنی این شهر در شب و آرامشی وصف ناشدنی در کنار اماکن های گردشگری دزفول

نمایی از پارک ساحلی رعنای دزفول

تبریز- خبرگزاری مهر:

امداد رسانی به زلزله زدگان آذربایجان شرقی با حضور امدادگران سازمانها و نهادها و کمک های مردمی از سراسر کشور همچنان ادامه دارد.

تبریز- خبرگزاری مهر:

امداد رسانی به آوارگان زلزله زده روستاهای ورزقان آذربایجان شرقی همچنان ادامه دارد.