غنچه با دل گرفتـه گفت:

"زنـدگـی

لب ز خنـده بستن است

گوشه ای درون خود نشستن است"

گل به خنده گفت:

"زندگی شکفتن است

با زبان سـبـز،راز گفتن است"

گفت و گوی غنچه و گل از درون باغچه

باز هم به گوش می رسد

تـو چه فکر می کنی؟

راستی کدام یک درست گفته اند؟

من که فکر می کنم

گل به راز زندگی اشاره کرده است

هرچه باشد او گل است

گل یکی دو پیـرهن بیشـتر ز غنچه پاره کرده است.

 قیصر امین پور

محمد رجب عزیز سالـروز تولّدت مبارک

رهبركبير انقلاب اسلامی قدس سره در قسمتی از پيام خود در تاریخ 12 فروردين 1358 فرمودند:

صبح گاه 12 فروردين كه روز نخستين حكومت الله است از بزرگترين اعياد ملی و مذهبی ماست و ملت

مابايد اين روز بزرگ را عيدبگيرند و زنده نگه دارند روزی كه كنگره های قصـر2500 ساله حكومت طاغوتی

فرو ريخت و سلطه ی شيطانی برای هميشه رخت بربست و حكومت مستضعفين جانشين آن گرديد.

مرحوم حاج عبدالعلى مشكسار نقل نمود كه يک روز صبح در مسجد آقا احمد مرحوم عالم ربانى آقاى حاج سيد عبدالباقى- اعلى اللّه مقامه- پس از نماز جماعت به منبر رفت و من حاضر بودم فرمود امـروز میخواهم چيـزى را كه خودم ديده ام براى موعظه شما نقل كنم.

رفيقى داشتم از مؤمنين و مريض شد به عيادتش رفتم چون او را در حال سكرات مرگ ديدم نزدش نشستم و سوره يس والصافات را تلاوت كردم،اهل او از حجره بيرون رفتند و من تنها نزدش بودم پس او را كلمه توحيد و ولايت تلقين میكردم آنچه اصرار كردم نگفت با اينكه مى توانست حرف بزند و با شعور بود پس ناگاه با كمال غيظ متوجه من شده و سه مرتبه گفت:يهودى! يهودى! يهودى!

من بر سر خودم زدم و طاقت توقف ديگر نداشتم،از حجره بيـرون آمدم و اهلش نزدش رفتند درب خانه كه رسيدم صداى شيون و ناله بلند شد معلوم شد مرده است و پس از تحقيق از حالش معلوم شد كه اين بدبخت چند سال بود كه واجب الحج بود و به اين واجب مهم الهى اعتنايى ننموده تا اينكه يهودى از دنيـا رفت.

و نيز جنـاب آقاى ايمانى فرمودند در همان روز اوّل ورود آقاى بيـدآبادى به مرحـوم

والد فرمودند: خـوراک من تنـها بايد از آنچه خـودت تـدارک مى كنى باشد و آنچـه

ديگـرى بيـاورد قبول نكن.

پیغمبر اکرم صلّى اللّه علیه و آله و سلّم:

خدا را با چیزى برتر از عقل نمیتوان عبادت کرد،مؤمن تا ده صفت نداشته باشد خردمند نیست:مردم به خیرش امیدوار،و از شرش در امان باشند،کار نیک دیگران را زیاد شمارد ولو کم باشد،کار نیک خود را کم شمارد ولو زیاد باشد،در همه‏ ى عمر از تحصیل علم خسته نشود،و از انجام حوائج مراجعین بستوه نیاید،گمنامى و خمول را بیش از شهرت و احترام ظاهرى دوست بدارد،فقر در نظرش محبوب‏تر از توانگرى باشد،از دنیا تنها به یک قوت اکتفا کند،دهم که حائز اهمیت بسیارى است اینکه هر کس را ب‏بیند گوید او از من بهتر و پرهیزگارتر است،چون مردم دو دسته ‏اند: یا از او بهترند و یا بدتر،در برابر بهتر تواضع کند تا به او ملحق شود،و نسبت به آن هم که ظاهر خوشى ندارد گوید:ممکن است باطنش از من بهتر باشد،یا از انحراف بازگردد و عاقبتش بخیر شود،اگر کسى این جهات را رعایت کند مجد و عظمت خود را بازیافته و بر مردم دوران خویش فائق آمده است.

نصایح،ص 308

گمنـامى و خمول شعبه‏  ایست از زهـد و از صفـات حسـنه مقرّبین مؤمنین و از

علائم اهل بهشت است و خـدا دوست میدارد صاحب آن را بلکه در روایات است

که حق تعالى در مقام منّت بر بعضى از بندگان خود میفرماید که آیـا انعام نکردم

به تو آیات را و از مردم پوشیده نداشتم آیا نام ترا ازمیان مردم گم نکردم بلى چه

نعمت از این بالاتر که کسى خـداى خود را بشناسد و بقلیلى ازدنیـا قناعت کند

و کسى او را نشـناسد چـون شب در آیـد بعد از عبـادت خـود بـا من و استراحت

 بخوابد و چون روز شود بخاطر جمع به شغل خود رو آورد.

نزهه النواظر فی ترجمه معدن الجواهر،ص173

پاداش تشییع شهیدان

امام رضا علیه السلام می‌فرمایند:

"کسی که یکی از دوسـتان ما را تشییع نماید به نحـوی از

گناه خارج می‌شود که گویا تازه از مادر متولّد شده باشد."