ای آنکه زنـده از نفس توست جان من
آن دم که با تــو‌أم،همه عـالـم ازان من

بکش دندان عقلم را که من دیـوانه خواهم شد

برای شعله چشمت شبی پـروانه خواهم شد

وجود هیچکس در زندگی ما اتفاقی نیست

خـداوند در وجود هر کس رازی نهفته است

برای به کمال رسیدن ما

وقتی پـرنده ای زنـده است مورچه ها را میخورد...

من می‌‌توانم خوب،بـد،خائن، وفـادار،فرشته‌خو یا شیطان‌ صفت باشم...

من می توانم تو را دوست داشته یا از تـو متنفر باشم...

آدم سربه هوا پایش به آن می گیرد و زمیـن میخورد.

روزی حضرت موسی کلیم الله به خداوند گفت:اگر جای ما بندگان بـودی چه میکردی ای پروردگار،و خداوند بزرگ در پاسخ به او گفت خدمت به خلق و ما باید باور کنیم که خدمت به مردم از عزیـزترین کارها نزد پروردگار است اگر کسی دوست دارد کارهایش ماندگار شود باید فقط برای رضایت خـدا و خلق خدا کار کند و امیر کبیـر هم یکی از همان افراد ماندگار تاریخ ماست.

همه‌ی ما مسافران،گم‌شدگانی هستیم ...

فردوست در کتاب خاطرات خود «ظهور و سقوط سلطنت پهلوی» می نویسد: