از امام صادق(ع) روایت شده است که فرمودند:

«طلبتُ الجنه،فـوجدتها فی السّخاء؛
بهشت را جست و جو نمودم.پس آنرا در بخشندگی و جوانمردی یافتم».

«و طلبتُ العافیه،فـوجدتها فی العزله؛
و تندرستی و رستگاری را جست و جو نمودم.پس آنرا در گوشه گیری(‌مثبت و سازنده) یافتم.»

دوم محرم ورود امام حسین به سرزمین کربلا (سال ۶۱ قمری)

اینجا کربلاست! آری،حسین(ع) به کربلا میرسد و دل کویر را در تب و تاب می اندازد.آسمان نیز،چهره درهم کشیده است.زمین بغض خود را فرو میخورد.فرات بی صدا اشک میریزد و خارها خود را به دست نسیم گرم سرنوشت داده اند.

یکم محرم،اولین روز از ماه حزن و اندوه آل محمد علیهم السلام است،که همه انبیاء و ملائکه و شیعیان و دوستان اهل بیت علیهم السلام محزون اند.

باید گفت: ماه حزن و اندوه تمام عالم است،چرا که همه ساله از اول محرم تا روز عاشورا پیراهن پاره پاره سیدالشهداء علیه السلام را از عرش خدا رو به زمین می آویزند و حزن و اندوه عالم را فرا می گیرد.

ماه زهرا کی تجلی می کنی؟   

       تا به کی امروز و فردا می کنی؟ 

                هر کجا هستی بدان جا رو کنم    

                          خــاک راهت با مــژه جــارو کنم

                                 بی تو سر کردن در عالم مشکل است   

           خــاک نعلین تـــو داروی دل است

نوزده سال تمام قافله سالار بود.

سوار اسبش میشد و کاروان می برد مکه.

آن سال هرچه اصرارش کردند،زیربار نرقت.

مثل بچه ها می نشست و گریه میکرد که:

«این همه رفتم و آمدم،آقا را ندیدم.چه فایده یک بار دیگر هم بروم؟» 

* 

اسب ها و شترها آماده حرکت بودند.

مثل هرسال اسب او جلوی همه بود.

توی خواب بهش گفته بودند:

«دل مردم را نشکن.امسال هم برو،دست خالی برنمی گردی.» 

* 

شب آخر،نیمه های شب،توی مسجدالحرام.

کسی زد روی شانه اش:«علی بن مهزیار را می شناسی؟» 

سرش را تکان داد: «خودمم» 

گفت: «دنبالم بیا.» 

رفت. خیمه ای نشانش داد،وسط بیابان:«چرا معطلی؟ امام منتظر است.» 

 .... 

سحرخیز مدینه کی می آیی؟...

حدیث عشـق تـو دیـوانه کرده عالم را

به خـون نشــانـده دل  دودمان آدم  را

اگر بناست دمی بی تـو بگـذرد عمرم

هــــزار بار بمیــــرم نبینـــــم آن دم را

به یمن گریه برای تـو روز محشـر هم

خموش میکنم از اشک خود جهنم را

*یاحسین*

قــرآن بخوان که حفظ شود آبــروی تـو

بانوی کربلا...

عزت را به ما بیاموز که به اسارت،آزادی و عـزت بخشیدی...
سیدتنا زینب!
از بالای تل زینبیه نگاهمان کنید...
بنگرید که " ابناء‌الطلقاء " چه بی‌شرمانه به بند می کشند عفت و حیا و ایمانمان را

بنگرید که مدعیان آزادی،چه به ستوه آمده‌اند از حجابمان،از زیر بار فحشا نرفتنمان!

مردهایمان را می کُشند،کودکانمان را یتیم می کنند،به حیا و عفتمان تعرض می کنند،معجر از سرمان می کُشند

به اسارت تمدن حقیر بی‌بند و باری و فحشا ما را میبرند،چوب خیزران بر لب و دندان شریعتمان میزنند،اما به ولله قسم،به تأسی از شما ایستاده‌ایم! پای عقایدمان،دین و آرمان هایمان...

و همچون شما در برابر همه‌ی این قید و بندها،شکنجه‌ها و طعنه و تمسخرها فریاد:           ولله لاتمحوا ذکرنا میزنیم.

چشم به شما دوخته‌ایم،به قامتی که هرگز خم نشد...

از شما به ارث برده‌ایم دوشادوش حسین ایستادن را،جنگیدن را،فریاد "هیهات منا الذله" زدن را...که در دفاع از "دین‌الله " زن،کار صد مرد می کند...

از شما آموخته‌ایم،در اوج غربت که باشیم،تحت هر شرایطی،حتی اگر خون سرمان بر ستون کجاوه بریزد،اشک ذلت از چشممان نریزد...

تکفیـــــر دشـمنان علــــــــی رکن کیش ماست

هر کس محب فاطمه شد،قوم و خویش ماست