خاطره ای از شهید صنیع خانی

وقتی سيد محمد برای معالجه زخم های شيميايی در لندن به سر می برد،شب ها در گوشه ای از بيمارستان به مناجات و تـوسل و دعا مشغول می شد. 
يک بار پزشكش به طور تصادفی متوجه حالات او شد و سخت تحت تأثير نيايش های او قرار گرفت. 
با اين كه هم مسلک و هم زبان با سيد محمد نبود،ولی از سيد خواهش كرد كه به او اجازه بدهد بعضی از شب ها كه سيد در حال راز و نياز است او هم در كنارش باشد.
از آن به بعد،بعضی شب ها اين پزشک مسيحی به كنار سيد می آمد.سيد،مناجات میخواند و او هم گريه میكرد.

آخر،زير فشار شيمی درمانی،آن همه روحيه و سرزندگی،برای آنها عجيب بود. 
وقتی پزشكان و پرستاران دور سيد حلقه می زدند،او هم كم نمی گذاشت؛

از هر دری برايشان سخنی می گفت؛بدون آن كه شكوه و شكايتی كند.