چه دل و چه دین و ایمان همه گشت رخنه رخنه   /     مــــژه‌های شوخ خود را چه بغمزه آبدادی         

     دل عالمی ز جا شد چه نقاب بر گشودی    /    دو جهــان بهــم بر آمد چه بزلــف تابـدادی   

     در خرمی گشودی چه جمال خود نمودی   /    ره درد و غم ببستی چه شراب ناب دادی

ز دو چشم نیم مستت می ناب عاشقان را    /   ز لـــب و جوی جبینت شکـر و گلاب دادی

   همه کس نصیب خود را برد از زکوه حسنت     /   بمن فقیر و مسکین غم بی‌حساب دادی   

    همه سرخوش از وصالت من حسرت و خیالت   /     همه را شــراب دادی و مـــرا سراب دادی