بنـــده را نام خـویشتن نبـود

گـــر براننــد و گر ببـخشاینـد

چون دلارام می‌زند شمشیر

سر ببـازیــــم و رخ نگردانیـم

دوستان در هوای صحبت یار

زر فشانند و ما سر افشانیم

مر خــداوند عقل و دانش را

عیب ما گو مکن که نادانیم

هر گلی نو که در جهـان آید

ما به عشقش هزاردستانیم

تنگ چشمان نظر به میوه کنند

مـــا تمـاشـاکنــــان بستـــانیم

تو به سیمای شخص می‌نگری

مـــا در آثـار صُنـع حیـــــــرانیــم

هر چه گفتیم جز حکایت دوست

در همه عمـــر از آن پشیمــانیـم

سعدیا بی وجود صحبت یار

همه عالـم به هیچ نستانیم

ترک جان عزیز بتوان گفت