غزل 70

من نظر بازم و کی پیش تو حاشا کردم

                 هر کجا شد به  جمال  تو تماشا کردم

عاشق آنست که پروای ملامت نکند

                 بی  خبر  بودم  اگر عیب  زلیخا  کردم

سجده بیت و طوافم هوسی بیش نبود

               سجده آن  بود  که  بر  کعبه دلها کردم

شهر را وسعت این ناله و فریاد نبود

               جا چو مجنون همه در دامن صحرا کردم

دیدم آخر ز لبت کامروا نتوان بود

                        رفتم از کوی تو و ترک تمنا کردم

گفتمش: جز من سرپشته که دیوانه توست

              گفت:صد سلسله را سلسله در پا کردم

گفتم از لعل تو یک بوسه به جان می طلبم

             خنده زد، گفت که : آن نرخ  دو بالا کردم

گفتم از "نظمی" سرگشته چرا بی خبری؟