چقــدر داده بـــود آزارش

*********

هرگـز از یـاد مـن نخـواهد رفت

آنچه را که به چشم خود دیدم

مــادرم بیـن شعله گیر افتــــاد

چقــدر مـن ز غصــه تـرسیـدم

********

در هجوم زبانه ی آتش

یاس را زیـر پا لگد کردند

خواستم پیش مادرم بروم

راه من را به شعله سد کردند

********

چه بگویـم که بعد پیغمبر

قرعه ی غـم به نام ما افتـاد

روزگارم به رنج و غـم سر شد

تا کـه راهــم به کـــــربـلا افتــاد

********

عصر روز دهم در آن صحــرا

چون حسینم به قتله گاه افتاد

شعلـه ای بـاز قـد عَلَــــم کـــرد و

به حـــــرم هـای بـی پنـــــاه افتـــاد

********

در شرر یاد مادرم کردم

تـازیــانـه چـه آتشـی دارد

شعله ای که حیا نمی فهمد