جاده را در ذهن خودم می پیمایم،به امید آنکه روزی تو بیایی،
با خود در اندیشه ی سلامی هستم که چگونه تقدیمت کنم.
اما نجــوایی از درونم میگوید:به چه می اندیشی؟
به تمنای کدامین وصال این چنین بی قراری!
مسافر تو اینجاست،میان سینه ات،او هرگز این کلبه ی محقر تـو را ترک نخواهد کرد.
:: بازدید از این مطلب : 793
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
