دل من باز به سودای تو دیوانه شده ست!

                       در غمت بی خبر از خانه و کاشانه شده ست

زاهد از عشق تو بیهوده مرا منع کند

                    جهلش این بس که نصیحت گر دیوانه شده ست

دور گردون سر اسکندر و دارا نشناخت

                       خاک آنهاست که اکنون گل پیمانه شده است

یک دم ای حور پریزاده! ز یادم نروی

                                دلم از یاد جمال تو، پریخانه شده ست

ساقی امروز چه پیمود قدح نوشان را ؟

                           باز میخانه پر از نعره ی مستانه شده ست

گه گه از "نظمی" دلباخته یاد آر! که او

                 بر سر شمع تو عمری است که پروانه شده ست!